Τα χαράματα ένας
αδέσποτος
χρόνος με πήρε
από πίσω έσερνε
το ξεφτισμένο λουρί του
έβαλα νερό, φαΐ
και του ’δωσα να
μυρίσει την παλάμη μου μα
μήτε έτρωγε μήτε έπινε
μήτε την απαλάμη μου
ζητούσε τρία γράμματα
στ’ αριστερό αυτί του οχτώ νούμερα
χαραγμένα στο πετσί του
Can Love Fail?
γαύγισε Canis Lupus Familiaris αρνήθηκα
ογδόντα εκατομμύρια διακόσιες δώδεκα χιλιάδες φορές λέμε πως
πεθαίνουμε, μα
κάθε μια φορά γεννιόμαστε και ξεψυχούμε
άλλη μία.

Η Σφαγή του Αιώνα
Αθήνα, Θράκα, 2018· β’ έκδοση 2020


At dawn a
stray
time took me
from behind dragging
his frayed leash
I brought water, food
and stretched my palm
for him to sniff but
he wouldn’t eat nor drink
nor my palm
he asked for three letters
on his left ear eight digits
inscribed on the skin
Can Love Fail?
he barked Canis Lupus Familiaris I refused
eighty million two hundred and twelve
thousand times
we say we die, but
each time we are born and breath out
once more.

The Slaughter of the Century
Larisa, Thraca, 2018; 2nd edition 2020
Translated in English by Despina Pyrketti