і сніла яна слова
і прачыналася
і не памятала яго
і было тое слова простым і цэльным
такім што рабілася ціха і лёгка
быццам цяпер вядома ўсё

і рабілася ўсё зразумелым
патлумачаным і відавочным

і хацела яна прыгадаць тое слова
і шукаючы вучыла розныя мовы
мацала языком дзёслы
свае і людзей іншых
слухала птушак і чула дрэвы
слухала шоргат і чула восаў
слухала ціш і не чула слова

і вярталася тады ў гарады
і сядзела там моўчкі
каб не спудзіць рахманае сваё слова
і сярод натоўпу бачыла яна розных
і гукала іх - слова, ці ты гэта?
і многія ёй адказвалі
і многім яна верыла
бо верыць хацела бо стамілася бо доўга ўжо не спала
і пачала сумнявацца можа і няма таго слова
каго не пытала ніхто пра яго не ведаў
сказалі толькі аднойчы
слова тое будзе апошнім
і як прыгадае яго забудзецца на астатніх
і сама станецца словам

•

and she dreamt about the word
and she awoke
and she could not remember it

and the word was simple and whole
making the world quiet and light
as if everything were now known
and everything became clear
explained and evident

and she wanted to remember the word
and in her search she learnt languages
her tongue touched gums
– her own and those of others –
she listened to birds and heard the trees
she listened to murmurs and heard the wasps
she listened to silence and heard not a word

and she returned to the cities
and sat there in silence
so as not to scare off her timid word
and among the crowd she saw others
and called to them – word, is that you?
and many of them answered her
and many of them she believed
because she wanted to believe because she was tired
because she hadn’t slept in so long
and she began to doubt whether her word even existed
no matter who she asked, no one had heard of it
only one time somebody said
this word will be the last word
and when you remember it you will forget all others
and will become a word yourself

(English translation by Annie Rutherford)